KİMİ
BEKLİYORUZ?

Ben Türkiye Cumhuriyeti'nin bir yurttaşı, vatanını seven bir Türk genciyim.

Bu satırları herhangi bir siyasi partinin, ideolojinin veya topluluğun adına yazmıyorum. Kimseyi temsil etme, insanları peşimden sürükleme veya düşüncelerime taraftar kazanma iddiasında değilim.

Kimseden bana katılmasını da beklemiyorum.

Bugüne kadar kendimi hiçbir siyasi ideolojiye bütünüyle ait hissetmedim. Söylenenlerle yapılanlar arasındaki mesafe, zaman zaman siyasetten uzak durmama yol açtı. Ama bu uzaklığın içimde bıraktığı rahatsızlığı artık görmezden gelemiyorum.

Bu metni şimdi yazıyorum; çünkü değer verdiğim şeylerin daha fazla aşınmasını beklemek istemiyorum. Kendi payıma düşeni düşünmek için birinin bana öncülük etmesi gerektiğine de inanmıyorum.

Yalnızca uzun zamandır kendime sorduğum bir soruyu paylaşmak istiyorum:

Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir. Peki biz, bu egemenliğin sahibi olmanın sorumluluğunu ne kadar hatırlıyoruz?

Sürekli birilerinin gelmesini bekliyoruz. Daha iyi yönetecek, adaleti sağlayacak, yanlışları düzeltecek, Türkiye'yi hak ettiği geleceğe taşıyacak birilerini.

Kimin aday olacağını, kimi destekleyeceğimizi, kimin kazanacağını tartışıyoruz. Zamanla birbirimizi de savunduğumuz kişiler ve ait olduğumuz taraflar üzerinden değerlendirmeye başlıyoruz. Birbirimizi anlamaktan uzaklaştıkça aynı vatanın geleceğine karşı ortak sorumluluğumuzu da gözden kaçırıyoruz.

Oysa hangi ilkelerden vazgeçmeyeceğimizi, verdiğimiz yetkinin nasıl kullanıldığını ve kendi davranışlarımızın sonuçlarını da sorgulamamız gerekiyor.

Bir insanı desteklemek, onun bütün kararlarını savunmak değildir. Bir düşünceye inanmak, o düşüncenin temsilcilerini sorgulamaktan vazgeçmek değildir.

Yetki verilebilir. İrade teslim edilmez.

Türk milletinin tarihine baktığımda bağımsızlık iradesini, cesareti, çalışkanlığı, dayanışmayı ve büyük güçlükler karşısında gösterilen kararlılığı görüyorum. Bu mirasa değer veriyorum.

Ancak geçmişimizin erdemleriyle övünmek, onları bugün yaşattığımız anlamına gelmez.

Bir milletin asaleti yalnızca geçmişinde aranmamalı; bugünkü ahlakında, emeğinde, davranışlarında ve sorumluluk bilincinde de karşılığını bulmalıdır.

Adalet isterken adil, dürüstlük beklerken dürüst olabilmeliyiz. Liyakat savunurken kendi tercihlerimizi, özgürlüğümüzü korurken başkalarının haklarına yaklaşımımızı da sorgulamalıyız.

Vatan sevgimiz yalnızca sözlerimizde kalmamalı. Yaptığımız işin niteliğinde, ortak kaynaklarımızı kullanma biçimimizde, doğamızı ve bütün canlıları korumakta, kültürel mirasımıza ve birbirimizin haklarına gösterdiğimiz özende yaşamalı.

Çünkü kamusal kaynaklar sahipsiz değildir. Onların israfı, milletin emeğinin ve gelecek nesillerin imkânlarının kaybıdır.

Millî birlik, herkesin aynı düşünmesi veya aynı kişileri desteklemesi değildir. Farklılıklarımızı düşmanlığa dönüştürmeden ortak vatanımızın geleceğine karşı sorumluluk taşıyabilmektir.

Ben bu ülkenin insanlarının uyanmasını istiyorum.

Bir başkasının doğrularına teslim olarak değil; kendi akıllarını kullanarak, vicdanlarıyla yüzleşerek ve sorumluluklarını üstlenerek.

Kendimi de bu sorgulamanın dışında görmüyorum. Yanılabilirim, eksik bilebilirim, savunduğum değerlerle çelişebilirim.

İstediğim, bu bilincin geçici bir heyecan olmaktan çıkıp yaşamımıza ve gelecek nesillere yerleşmesidir.

Türkiye'nin geleceği yalnızca onu yönetenlerin kararlarıyla değil, bu ülkenin yurttaşlarının hangi değerlere sahip çıktığı, neyi sorguladığı ve nasıl yaşadığıyla da şekillenir.

Ben vatanımın geleceğine karşı sorumluluğumu bir kurtarıcıya devretmiyorum. Kendi payıma düşenden başlıyorum.